ภาพจำของรถสาธารณะเมืองไทยที่มีถังสีเขียวหรือถังเหล็กขนาดใหญ่อยู่ท้ายรถ กำลังจะจางหายไปจากท้องถนนในไม่ช้า สถานการณ์รถ Taxi ติดแก๊สไทย ในปี 2569 กำลังเข้าสู่สภาวะวิกฤตและมีแนวโน้มจะสูญพันธุ์ในอนาคตอันใกล้ หลังจากที่ครองตลาดมาอย่างยาวนานกว่า 30 ปี ปรากฏการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความนิยมที่ลดลงเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากแรงบีบทางเศรษฐกิจ นโยบายสิ่งแวดล้อม และการมาถึงของยานยนต์ไฟฟ้าที่ให้ความคุ้มค่ามากกว่าอย่างมีนัยสำคัญ

ต้นทุนพลังงานก๊าซที่พุ่งสูง และการยกเลิกอุดหนุนราคา

หากจะตั้งคำถามแทนประชาชนและผู้ขับขี่รถสาธารณะ สิ่งแรกที่ต้องพิจารณาคือ “ราคาพลังงาน” ในอดีต ก๊าซ NGV และ LPG คือทางรอดของคนขับแท็กซี่เพราะมีราคาถูกกว่าน้ำมันหลายเท่า แต่ปัจจุบันนโยบายการปล่อยลอยตัวราคาพลังงานและการลดสัดส่วนการอุดหนุนจากภาครัฐ ทำให้ราคาต้นทุนต่อกิโลเมตรของรถใช้ก๊าซพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง เมื่อเทียบกับรถยนต์ไฟฟ้าที่ใช้ค่าใช้จ่ายเพียง 0.5 – 0.8 บาทต่อกิโลเมตร ขณะที่รถติดแก๊สมีต้นทุนพุ่งสูงไปถึง 1.5 – 2.0 บาทต่อกิโลเมตร ส่วนต่างนี้คือ “เงินกำไร” ที่หายไปจากกระเป๋าคนขับในทุกๆ วัน

นโยบายภาครัฐและการผลักดันแท็กซี่ไฟฟ้า (Green Taxi)

กรมการขนส่งทางบกและกระทรวงพลังงานได้วางโรดแมปชัดเจนในการลดมลพิษในเขตเมืองใหญ่ โดยเฉพาะปัญหาฝุ่น PM 2.5 ที่มีต้นเหตุส่วนหนึ่งมาจากเครื่องยนต์สันดาปเก่าๆ ของรถแท็กซี่ ทำให้มีการออกมาตรการสนับสนุนการเปลี่ยนรถแท็กซี่เป็นพลังงานไฟฟ้า 100% ทั้งการลดภาษีนำเข้า และการสนับสนุนสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำสำหรับสหกรณ์แท็กซี่ สิ่งเหล่านี้เปรียบเสมือนการปิดประตูตายสำหรับรถ Taxi ติดแก๊สไทย รุ่นใหม่ๆ ที่กำลังจะเข้าสู่ระบบจดทะเบียน เพราะหากไม่เปลี่ยนเป็น EV ก็แทบจะไม่ได้รับการสนับสนุนใดๆ จากโครงการภาครัฐเลย

ค่าบำรุงรักษาและปัญหาทางเทคนิคของรถติดแก๊ส

อีกหนึ่งจุดเด่นที่ทำให้รถไฟฟ้าข่มขวัญรถติดแก๊สได้อย่างราบคาบ คือเรื่อง “การบำรุงรักษา” รถยนต์ที่ใช้ก๊าซมักจะประสบปัญหาความร้อนสะสมสูง (Overheat) ทำให้ฝาสูบโก่ง วาล์วยัน และระบบส่งกำลังเสื่อมสภาพเร็วกว่าปกติ รถแท็กซี่ที่วิ่งวันละ 200-300 กิโลเมตร จะต้องเข้าอู่ซ่อมบำรุงบ่อยครั้งจนทำให้เสียโอกาสในการทำมาหากิน ในขณะที่รถ EV มีชิ้นส่วนเคลื่อนไหวน้อยกว่ามาก ไม่มีน้ำมันเครื่อง ไม่มีสายพานไทม์มิ่ง และไม่มีระบบก๊าซที่ซับซ้อน ทำให้ลดเวลาการจอดซ่อมและประหยัดค่าใช้จ่ายได้มหาศาลในระยะยาว

สถานีชาร์จที่ครอบคลุมและความสะดวกที่เหนือกว่าสถานีก๊าซ

ในอดีต คนขับแท็กซี่มักกังวลเรื่องการชาร์จไฟที่ใช้เวลานาน แต่ในปี 2569 เทคโนโลยีการชาร์จเร็ว (DC Fast Charge) สามารถเติมพลังงานได้ถึง 80% ภายในเวลาเพียง 20-30 นาที ซึ่งใกล้เคียงกับการเข้าแถวรอคิวเติมก๊าซ NGV ที่มักจะยาวเหยียดและก๊าซหมดบ่อยครั้ง สถานีชาร์จไฟฟ้าที่กระจายตัวอยู่ตามปั๊มน้ำมันและห้างสรรพสินค้าทั่วกรุงเทพฯ และปริมณฑล ทำให้ความได้เปรียบเดียวที่รถติดแก๊สเคยมี นั่นคือ “ความสะดวกในการเติม” กำลังจะหมดไป

บทวิเคราะห์ ทางเลือกที่บีบให้ต้องลาจาก

หากจะจิกกัดถึงความเป็นจริงที่เกิดขึ้น คงต้องบอกว่าแท็กซี่ติดแก๊สถูกทอดทิ้งให้เผชิญโชคชะตาเพียงลำพัง ในขณะที่โลกมุ่งสู่ความยั่งยืน รถติดแก๊สกลายเป็นสัญลักษณ์ของยุคเก่าที่เต็มไปด้วยควันขาวและกลิ่นก๊าซฉุน การเปลี่ยนผ่านครั้งนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องของเทคโนโลยี แต่มันคือการ “คัดท้าย” ของอุตสาหกรรมที่จะหลงเหลือไว้เพียงรถที่มีประสิทธิภาพสูงสุดเท่านั้น

บทสรุปของอวสานรถแท็กซี่ดมแก๊ส

สุดท้ายแล้วการที่ รถ Taxi ติดแก๊สไทย กำลังจะสูญพันธุ์ เป็นการสะท้อนถึงวิวัฒนาการที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้จะมีนักขับรุ่นเก่าบางส่วนยังคงยึดติดกับความคุ้นเคยเดิมๆ แต่เมื่อมองไปที่ตัวเลขกำไรสุทธิและความสะดวกสบายในการขับขี่ รถไฟฟ้าคือคำตอบเดียวที่เหลืออยู่บนกระดาน ยุคสมัยของถังก๊าซท้ายรถกำลังจะปิดตัวลง และถูกแทนที่ด้วยก้อนแบตเตอรี่ที่เงียบ สะอาด และประหยัดกว่า นี่คือหน้าประวัติศาสตร์ใหม่ของขนส่งสาธารณะไทยที่จะต้องจารึกไว้ว่า “ก๊าซ” เคยเป็นพระเอก แต่ “ไฟฟ้า” คือผู้ชนะที่แท้จริง